نگاهی بر یک سفر

چند روزی مسافر دیار غرب بودم. دیاری که پیشرفت جامعه آن بواسطه تلاش و تفکر کاملاً ملموس است. این دومین باری بود که تجربه حضور چند روزه را در این دیار برای خود و دیگران شاهد بودم .اتریش و شهر زیبای وین مقصد اولیه من و دوستانم بود. شهری که نامش قرین با امنیت و آرامش و در عین حال مرکزی برای ملاقات ها و رفت و شدهای سیاسی دنیاست. همانند بسیاری از شهرهای اروپایی دارای بافت قدیمی ارزشمندی است که تاریخ و تمدن خود را به رخ هر بیننده ای می کشد. کلیساهای فراوان و متعدد در این دیار نشان از ریشه های عمیق آیین مسیحیت است. هر چند که شاید از این آیین الهی تنها پوسته ای بر جای مانده باشد. هتل کوبورگ را هم دیدم.

شهر اینسبروک در دامنه کوههای آلپ مقصد بعدی سفرمان بود. شهری زیبا که فاصله اش با قطار سه ساعتی بیشتر نبود. قطارهای برقی که سرعتشان به 240 کیلومتر ساعت می رسید اما بدون صدا و تکان خاص و سر وقت . در اینسبوروک مهمان دوستان شرکت geppert بودیم. شرکت سازنده توربین های آبی. شرکتی که در بازدید از آن توانمندی و توسعه یافتگی کاملاً ملموس بود.

اتریش و یا به تعبیر فرنگی آن Austeria سرزمین انرژی های تجدیدپذیر است. توربین های باد و آبی و خورشیدی در جای جای این سرزمین خودنمایی می کند به طوریکه بر اساس برنامه ریزی این کشور قرار است تا سال 2025 میزان تولید انرژی در بخش تجدید پذیر تأمین کننده 80% مصرف انرژی این کشور باشد. رود پرآب دانوب که از کوههای آلپ سر چشمه می گیرد را هم دیدم و کشتی های در حال حرکت درون آن را.

از شهر اینسبروک تا شهر دووبلن در شرق آلمان را با ماشین آقای استفان آمدیم. تقریباً حرکتی از شمال غرب به شرق آلمان. اتوبانی زیبا که سرعت حرکت خودروها در آن به راحتی 200 کیلومتر بر ساعت نیز می رسید. هوای سرد و بارانی چتری از زیبایی محیط این کشور سبز را در زمستان کم نمی کند. مزارع خورشیدی چشم هر بیننده کارشناس این حوزه را به خود جلب می کند. کشوری که چند ماه از سال آن آفتاب ندارد. بخش قابل توجهی از انرژی مورد نیاز خود را از آفتاب تابان تامین می کند و البته جای تاسف برای ما می گذارد که در سرزمین آفتاب ما چه میزان از این نعمت خدادادی غافلیم. و در کنار آنها توربین های بادی که به وفور خودنمایی می کند.

اینجا سرزمین هیتلر و نازی هاست. شهر Dresden که چند ساعتی را در آن گذراندیم یکی از مراکز اصلی نازی ها در جنگ جهانی دوم بوده است. شهری که به روایت عکس های موجود در کتابها و موزه های آن تا 80% آن در یک روز تخریب شده بود اما به زیبایی و با همان کیفیت بازسازی شده است طوریکه بیننده را به چند صد سال قبل می برد. شهری زیبا در حاشیه رودی بزرگ. و البته بوی نازیسم هنوز هم در آن حس می شود.

مقصد آخرمان شهر پراک در کشور چک بود. فاصله شهر Deresden تا پراک کمتر از 170 کیلومتر است. شهری که در زیبایی گوی سبقت را از بسیاری از شهرهای اروپایی بوده است.هر چند یکی از زشترین ساختمان های دنیا که یک مخابراتی هست نیز در این شهر است.

نیم روزی را در قصر پراک در بخش شمالی شهر گذراندیم. این قصر یادگار دوران شکوه و عظمت کلیسای روم بوده است. این عظمت ظاهری غیرقابل وصف است و باید دید . موزه های این قصر استیلای شوم و تهوع آور کلیسا و رفتارهای غیر انسانی ارباب کلیسا را به مردم نشان می دهند. بر خلاف اروپای غربی در چک خبری از تعدد کلیساها نیست و به ندرت چشمی بر کلیسا روشن می شد و به روایتی تا 80% از اهالی پراک هیچ دین و آیینی ندارند.

بافت تاریخی شهر پراک بسیار دیدنی و در همین زمستان مملو از مسافر. پراک شهری زیباست که دین و اعتقاد در آن مفهوم ندارد و این محصول سیطره بلند مدت کلیسای ظالم از سویی و مکتب ماتریالیست و کمونیست از سوی دیگر. دو تیغه قیچی که سر دین را در مسلخ منافع خود بریدند تا اثری از آن باقی نماند.

و البته جای علمای دین در آن خالی و انسانهای که با اندک کلام حقی شاید بتوان نام خدا را در زندگی آنها جاری کرد.